Konuyu Oyla:
  • Derecelendirme: 0/5 - 0 oy
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
panik atak başlangıcı
#1
yaklaşık 3-4 sene öncesiydi dişim ağrıyordu o gece sabaha kadar uyumamıştım ağrı kesici yoktu babam bi ilaç verdi al iç dedi meğersem sakinleştiriciymiş 3-4 tane attım uyuyamamıştım ağrıdan sabah ilk işim eczaneye gidip ağrı kesici almak oldu aldım 3-4 adet içtim neredeyse 1-2 saat içinde birde uyumadım zaten uykumda glmiyor derken midede yanma başladı her neyse saatler geçti akşam üstü yemeğe davet edildim teyzemlere gitmek üzere minübus e bindim ayaklarımdan başlayarak yukarı bölgelere doğru birşey oldu neye uğradıgımı sasırdım ilaçların etkisinden osla dedim bayılacak gibi oluyordum minübüste hemen kafamı sallıyordum kendi kendime birşeyin yok iyisin diyordum  dahada kötü oldum bayılacagımı anlayınca direkt ineyim minübüsden dedim yoksa  burada bayılacam dedim her neyse tam inerken minübüsden yere düşmüşüm o ara kaldırdılar yardımcı oldular bana  bi 30 dakıka oturdum bayıldıkdan sonra vücut bi rahatları ne bilim böyle bi iyi hissettim işte herşey orada başladı  keske babam o ilaçları vermeseydide diyorum şimdi ama iş işten geçmişti ilk zamanlar arabaya binme fobisi başladı başka hiçbirşey yoktu iyiydim yanımda birileri olsa bile binemiyordum çünkü minübüsde oldugu icin ya tekrar bişey olursa diye  ah ah    bir gün yine dışarı  çıktım fatura yatırmam gerekıyor  kapanmadan yetşeyim yatırayım diye yokusu hızlı hızlı cıktım tam yokusun sonuna geldim dedim bir de ne olsun  kalbimde birşey patladı ne oldugunu anlayamadım başım döndü gözüm karardı kalp atışlarım inanılmaz hızlandı kalp krizi geçiiyorum dedim durdugum yerden  eşhedü enla ilahe illallah ve eşhedü enne muhammeden abdühü ve resulühü dedim 15 saniye sürdü daha sonra geçti ben o olaydan sonra yine doktora gitmedim internetde araştırdım ve panik atak tehşisi koydum kendime o günden sonra  ne oldu biliyormusunuz dışarı cıkma fobim başladı yanımda biri olsa dahi evden bakkala çıkamaz oldum 4 ay öyle yaşadım daha sonra  dayı kızının düğünü vardı beni zorla arabayla ***ürdüler o yolda neler çektim bi ben bilirim bi allah yolun yarısından sonra arabaya alıştım gibi oldum bi özgüven geldi ama kendimi sorsranız böyle ruh gibiyim beynm  uyusuk sürekli yorgunluk halsizlik hali aradan 1 sene geçti işe başladım artık arabaya binebiliyordum ama yanımda biri olması lazımdı derken bir kaç kere tek başıma metrobüse bindim sanki panik atak hiç olmamıs gibi çalısıyorum işimde gücümdeyim 3 ay kadar rahat yaşadım yine birgün metrobüste işe gidiyorum hiç birşey yokken bir anda minübüs geldi aklıma yok dedim kendime birşeyin yok derken fayda etmedi hastalık tekrar geri gelmişti  her durakta iniyordum nefes almak için zar zor işe gittim aksam beni bırakmasını icin amcamı çagırdım eve o günden sonra işide bıraktım 
ya tekrarlarsa diye başlamıstı herşey oysa ne güzeldi 3 ay boyunca  tekrardan eve kapandım 1.5 sene dışarı cıkmadım sonra alıştıra alıştıra cıkmaya basladım ve artık dışarı cıkabiliyordum yanımda birisi oldukdan sonra dünyanın diğer ucuna bile giderim ama tek başına derseniz hiçbirşey yapamam. ne kadar tuhaf değilmi. suan 25 ağustos perşembe 2016 evimdeyim hiçbir sosyal aktivitem yok ne sinema ne alışveriş merkezi ne halısaha deniz 50 metre yanımda denize dahi gitmiyorum bilgisayar başında günümü geçiriyorum sol tarafıma yatamıyorum sol tarafıma yattıgım zaman göğsümde ağrıyla uyanıyorum mesela o yüzden ya sırt üstü yada sağıma yatıyorum elim hep göğsümün üzerinde birşey olacak korkusu dediğim gibi 3 4 senedir ne doktora ne psikoloğa gittim.... bazı günler oluyor uyanıyorum aman allahım diyorum sanki o 3-4 sene ki önceki ben suan uyandım ne bileyim beynim uyusuk değil herşey canlanmıs gibi ne bileyim balkona çıkıyorum derin derin nefes alıyorum 3-4 seneki günler geliyor aklıma vay be diyorum sonra ağlıyorum allahıma dua ediyorum 3-4 senedir sen kimseye taşıyamayacağı yük vermezsin sen hakkımda hayırlısını ver diye  demek hakkımda hayırlısı olsan bu hastalıkmış diyorum yapacak birşey yok diyorum zaten fazla uzun yaşayamam diyorum. ne bileyim işte anlatmak istedim okuyan gözlerinize sağlık allah diyorum düşmanıma vermesin bu hastalığı sağlıcakla kalın .
Ara
Cevapla
#2
Geçmiş olsun şifalar dilerim.. Hepimizin bir hikayesi var ne yazık ki.. Elbet bunlar da geçecek.. Yaşadıklarınızın çoğunu yaşadım emin olabilirsiniz.
Rüzgârı suçlamayı bırak, yelkenleri kullanmayı öğren!
Ara
Cevapla
#3
Allah yardımcın olsun hepimizin daha doğrusu. Bu hastalık çok kötü bişey yani panik bozukluk kadar anksiyete kadar kötü bişey yok ya
Ara
Cevapla


Hızlı Menü:


Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi
satılık pug satılık köpek